Het begon met de vakantie naar Portugal. Ik wilde van te voren weten of ik zwanger was, maar de ochtend voor het vertrek gaf de test geen uitsluitsel. 

Dus René naar de winkel om een andere test te halen, die ik toen maar in de koffer stopte om het later nog een keer te proberen.

Gelukkig was het resultaat van de tweede test erg duidelijk, maar toen ik huilend uit de badkamer kwam duurde het eventjes voordat René doorhad dat het niet van teleurstelling kwam, maar van alle andere gevoelens die door me heen gierden. Een grote glimlach was bij hem het resultaat (die ook niet meer van zijn gezicht is afgeweest).

Hoewel je het dan eigenlijk gelijk aan de hele wereld wil vertellen, wisten we ook dat het nog erg pril was. Dus besloten we om het zo dicht mogelijk tot de 12e week stil te proberen te houden. Met nadruk op proberen, want ik wist het al te vertellen aan de mevrouw die de boottochten verkocht (ik moest toch weten of de trip veilig was in mijn nieuwe toestand :D ).

Nu zouden mijn ouders een week na onze vakantie langskomen voor een lang weekend. Dus we vertelde dat we een slide show met vakantie foto's klaar zouden hebben als ze langs zouden komen. Dat gaf ons mooi de kans op wat speciale foto's van mij te maken met handen op mijn buik, en een foto van de positieve test om de verrassing af te maken.

Het was moeilijk om ons stil te houden toen we ze ophaalden van het vliegveld, maar de volgende ochtend was het dan tijd voor de slide show. Het kostte mijn moeder een halve seconde om door te hebben wat de laatste foto betekende, en mijn vader moest eerst vragen wat ClearBlue was. Maar toen hij de reactie van mijn moeder zag had hij het ook door. 

Mijn moeder was de rest van het weekend stil, mijn vader was gelijk druk bezig de kinderkamer uit te zoeken in de Ikea gids en op internet. Maar toen kwam het moeilijkste: ze moesten het stilhouden totdat we het de rest van de familie verteld hadden....

De eerst volgende mogelijkheid kwam 3 weken later, toen mijn zus langskwam met een vriendin voor een weekendje (we gingen naar de Frames toe).

Ik had een boekje gekocht hoe ze de Best Aunt in the World (beste tante in de wereld) kon worden, en als boekenlegger de eerste scan. Ik had het boek op haar bed gelegd, om het haar vanzelf te laten uitvinden. Maar ik wilde het toch wel graag vertellen, dus tijdens de rondleiding voor de vriendin gezegd dat het boek voor mijn zus was.

Die vond het leuk, maar ik moest haar wijzen op de inscriptie (From your first Irish cousin) voordat ze doorhad dat het iets anders was dan ze dacht. Ik heb nu nog spijt dat ik geen camera klaar had, want de grote ogen en openhangende mond waren het zeker waard geweest ;-).

Hetzelfde weekend moesten we het ook aan mijn oma laten weten, omdat die niet thuis zou zijn met de keren dat wij in Nederland waren. Dus oma bij mijn ouders via skype gebeld. We hadden een borduurpakketje voor haar gekocht, omdat ze voor alle kleinkinderen een geboortetegeltje geborduurd had. Maar pas toen ik vroeg of ze dat voor haar eerste achterkleinkind wilde borduren, drong het tot haar door waarvoor het was. Ze sprong letterlijk een gat in de lucht en moest een paar uur bijkomen van de schrik. Maar we hebben gehoord dat er nu al plannen zijn om naar Ierland te komen wanneer de kleine geboren is, dus we denken dat het wel gewaardeerd is.

Toen was René zijn familie aan de buurt. Gelukkig was er een familie weekend gepland, waardoor we niet al te veel verschillende creatieve manieren hoefden te bedenken om het aan iedereen te vertellen.

De tweede scan deed dienst als foto, die aan Rene’s vader gegeven kon worden. We hadden al eerder succes gehad met een foto, dus René dacht dat het een goede manier was om het nogmaals te doen. Dus toen iedereen bij elkaar zat voor een drankje (en lekkere kersen) heeft René de foto gegeven. Dat zorgde er in ieder geval voor dat iedereen wilde weten wat er op de foto stond, en dat iedereen een gespreks onderwerp had voor de rest van de avond.

Nu was alleen de rest van mijn familie over, die ik dan ook op maandag voordat we terug gingen naar Ierland gebeld heb om het te laten weten (onder de afleiding van dat ik toch in Nederland was en wilde weten of mensen nog naar mijn moeders verjaardag gingen).

En dan nu de rest van de wereld nog…. (lang leve de sociale netwerken).