|
|
Behulpzaamheid Gardai |
 |
 |
223
(0 votes, average: 0 out of 5)
|
Geschreven door Karin van Linde
|
|
| |
 Afgelopen zondag waren we naar Cork geweest voor wat boodschappen, toen ik op de terugweg dacht een hond te zien in de middenberm. Dus na een korte twijfeling toch maar bij de volgende afrit weer terug gereden en inderdaad, het was een hond. Na nog een ronde gestopt. Deken gepakt (dank je paps dat je me dit aangeleerd hebt!) want je weet nooit wat de reactie van het dier zal zijn. En blij dat de wegen rond Cork nog niet de snelwegen van Nederland zijn, want het was nu iets makkelijker om in de middenberm te komen.
Ik heb het dier rustig benadert en de deken over hem heen gelegt. Hij leefde nog, maar was koud en nat en wilde niet meer opstaan. Er was geen duidelijke schade te bekennen, dus ik dacht dat hij was aangereden.
Maar ja, wat nu? Het was zondag en dierenartsen werken dan niet. Meenemen was zowiezo geen optie, omdat hij niet te tillen was en absoluut niet mee kon werken.
Een paar zielige en dankbare ogen doen je op zo'n moment toch ook wel wat, dus uiteindelijk eerst de RSPCA (dierenambulance) geprobeerd, maar een bandje vertelde ons de lokale Gardai (politie) te bellen. Dus die gebeld, en ongeveer uitgelegd waar we waren (maar dit is nogal moeilijk zonder nummeringsbordjes langs de weg).
Na een klein uurtje, koud en nat van het wachten, en advies van een ander persoon die gestopt was dat hij waarschijnlijk bij de lokale jachtclub hoorde, en nog een keer de Gardai bellen, kwam eindelijk hulp.
De Gardai waren eerst voorzichtig, maar toen ze zagen dat ik alles met het dier kon doen en hij het wel best vond, waren ze bereid om te helpen en hem mee te nemen naar de dierenarts. Door de hond om te draaien op de deken, was het uiteindelijk met 2 man mogelijk om de deken met hond op te tillen. Nog steeds lag hij rustig op zijn rug in de deken en bekeek rustig wat we allemaal deden. Zelfs in de kofferbak tussen allerlei spullen vond hij het nog prima. De Gardai noteerde onze namen en nummers en beloofden mij om te zullen bellen met het vervolg.
De volgende dag kreeg René een berichtje dat hij naar de lokale dierenarts was gebracht en daar werd behandelt. Ik ondertussen ook al uitgezocht welke dierenarts, maar moest tot dinsdag wachten voor ik kon bellen, vanwege de Bank Holiday. Uiteindelijk dinsdag gebeld, en later terug gebeld door de behandelende arts. Die bedankte me voor het stoppen en de hulp. Hij moest helaas ook melden dat de hond was overleden, waarschijnlijk doordat hij vergiftigt was. Ze hadden al eerder een jachthond gehad die vergiftigd was. Maar hij meldde wel dat als ik niet gestopt was, het dier een langzame en pijnlijke dood was gestroven.
Helaas, geen gelukkig einde voor de hond, maar wel een goed gevoel dat er alles geprobeerd is om het dier te redden en dat de laatste uren in een veilige en zorgzame omgeving zijn geweest.
De foto is afkomstig van www.dog.com en geeft aan wat voor hond het was.
(Ik ben niet voor de jacht als sport, waarvoor deze dieren getraint worden, maar ik vind het absoluut geen stijl om deze dieren dan maar te vergiftigen om je bezwaar tegen de jacht te uiten! De vossenjacht is een overblijfsel van de Engelsen, en wordt in Ierland vaak als een sociale bijeenkomst gehouden. Ja, soms word er op vossen gejaagd, maar ook word er vaak een spoor uitgezet voor de honden. Dus in veel gevallen is het een dag, waarbij geen enkel dier lijdt en iedereen zich vermaakt. Maar dit is mijn persoonlijke mening)
|
|
